Rozmowa z Jackiem Kaczmarskim.

- Co się stało z "Naszą klasą" w latach dziewięćdziesiątych?
- Nastąpiło to samo zjawisko, które dotyka wszystkie pokolenia Polaków. Grupy pokoleniowe, które żyły tymi samymi ideałami, rozrywkami i emocjami, rozsypują się po świecie. W naszym pokoleniu o rozproszeniu klasy zadecydował stan wojenny, w poprzednim - powstanie warszawskie, jeszcze wcześniej - rozbiory. To jakby polska specjalność. A nowa rzeczywistość lat dziewięćdziesiątych jest mniej widocznym kataklizmem dla stosunków międzyludzkich, trudnym do zdefiniowania.
- W innej piosence śpiewał pan, że mury runęły. Czy jest pan pewien, że runęły?
- Od początku byłem przekonany, że nie. Nie odkryłem Ameryki. Zanotowałem tylko fakt społeczny, którego nikt w tym kraju nie chciał uznać. Z uporem dostosowywano interpretację tej piosenki do aktualnych okoliczności i potrzeb. Nie trzeba być mędrcem, aby dostrzec, że w miejsce jednego muru wyrasta następny. Kocham wolną przestrzeń w sensie dosłownym i w przenośni. Natomiast większość ludzi boi się przestrzeni i dlatego budują sobie płotki, mury, bariery...
- Powiedział pan, że lubi przestrzenie. Czy dlatego ucieka pan od Polski?
- Na Zachodzie znalazłem się przypadkiem. Zaangażowałem się po jednej stronie barykady, pracowałem w Wolnej Europie, co uniemożliwiało przyjazd do kraju, ale dawało kontakt z nim. Plan wyjazdu do Australii dojrzewał jedenaście lat. Udało się. To jest miejsce, które mi odpowiada: spokój, cisza, brak agresji ze strony ludzi, nikt mnie tam nie zna i nie włazi z butami w moją prywatność... Pisanie wymaga skupienia, a ja przez większość mojego życia przetaczałem się przez wir wydarzeń i nie miałem czasu na jakiekolwiek zastanowienie. Napisałem dwie książki Đ "Plaża dla psów" i "Żyć do góry nogami". Wkrótce ukaże się płyta z siedemnastoma nowymi utworami zatytułowana "Między nami". Opowiadam w niej o sytuacji człowieka z rozbitej "Naszej klasy", który znajduje się pomiędzy przeszłością a przyszłością... W Polsce nie napisałbym tego.
- Gdzie się pan czuje bardziej u siebie?
- W Australii. W Polsce czuję się jak krewny, który ma coś do powiedzenia i ktoś chce go słuchać.

An interview with Jacek Kaczmarski.

Jacek Kaczmarski, a Polish balladeer, enjoys face to face contacts with audience. He especially likes giving live concerts to his friends. He has played a small - audience concert at previous American Consulate at Chopina 4 street, currently housing Bankowe Towarzystwo Leasingowe SA (a leasing company).
- 'What happened to 'our class' in the nineties?
- We have experienced the same phenomenon that has been shared by generations of Poles. People sharing the same ideas, emotions and past times have  dispersed around the world. My generation's emigration was determined by the Martial Law imposed in Poland, our ancestors had to flee the country because of the Warsaw Uprising, or looking further back, because of partitions of Poland. Emigration seems to be a Polish speciality. At present, this trend is more difficult to observe, but I believe that it is a catastrophe of social interactions, although it is so difficult to define.
- In another song you proclaimed that 'the walls are down'. Are you positive that this is an actual fact?
- From the very beginning I believed that the case is exactly opposite and I do not think that I am being original. I merely noticed a social phenomenon, which was acknowledged by no one else. I have constantly adjusted the interpretation of the song to the current situation in Poland. There is nothing innovative in saying that when you knock down a wall the next one is being built at its place.I personally love open space, I mean it literally and metaphorically. However, most people are afraid of freedom and put fences, walls and other barriers around them.
- You have said that you like open space. Is it the reason for your not living in Poland?
- It happened by chance that I started living abroad. I became engaged on the other side of the barricade, I worked for Radio Free Europe, which made coming to Poland impossible, but at the same time facilitated contacts with the country. I had been thinking about going to Australia for 11 years and finally made the decision. This is the place that really suits me. Australia is quiet and free of aggression. This is where nobody knows me or interferes with my private life. Writing requires concentration and I was in the centre of things for  most of my life, so I had no time for reflection. While living in Australia, I have written two books; 'A Dog Beach' ("Plaza dla Psow") and 'Upside down' ("Zyv do gory nogami"). My new record, entitled 'Face to Face ("Między Nami"), will be released soon. The record tells a story of a man from 'our class' who juggles the past and the future. I would not have written it if I were living in Poland.
- Where do you feel most at home?
- In Australia. In Poland I feel like a relative who has something to say and to whom some people want to listen.

 Stefan Drajewski
Fot. Romuald Świątkowski