Jurga - kunszt i niezależność

Indywidualista. Twórca i wytwórca. Malarz i konstruktor kusz. Jest człowiekiem pełnym paradoksów i jakby nie z tej epoki, zwanym z tego względu niekiedy mistrzem śremskim. Najchętniej zresztą przebywa w Śremie i ukochanym Grodzewie, choć bywa w wielu miejscach świata, gdzie jeździ z wystawami swojego malarstwa. Jest absolwentem Katedry Historii Sztuki UAM, członkiem ZPAP i The British Crosbow Society.
 Przed paroma laty, gdy jako zawodnik uprawiał łucznictwo i skończyły mu się strzały i cięciwy, zbudował prymitywną kuszę. "Zafascynowała mnie - mówi - szlachetność drewna, piękno formy i siła zawarta w tym przedmiocie. Tak mnie to wciągnęło, że zacząłem zgłębiać literaturę i oglądać eksponaty w muzeach". Gdy odkrył istotne cechy poszczególnych typów kusz i poznał ich mechanizmy spustowe i napinające, zaczął według starych przepisów konstruować rozmaite rodzaje tej broni. Nie poprzestał na kuszach, zbudował bowiem, według planów Witruwiusza, balistę, machinę miotającą strzały na znaczną odległość. "Kusze Jerzego Jurgi - napisał w jednym z katalogów Mariusz Kondziela - według opinii znawców są obiektami wysokiej klasy i nie ustępują pierwowzorom, znajdują się w zbiorach muzealnych i kolekcjach prywatnych".

 Jurga jest przede wszystkim malarzem. I to znakomitym, który z powodu swojej oryginalności nie ma odpowiednika w sztuce. Jego twórczość nie poddaje się zaszufladkowaniu, można ją określić jedynie przez przybliżenie, mówiąc, że lokuje się na przecięciu twórczości "naiwnej", tzn. dziecięcej i prymitywistów, z surrealizmem. Pomimo że twierdzi, iż jego malowanie "cały czas polega na powściągliwości i wobec obrazu, i wobec idei, którą chce przekazać", nigdy nie przekracza granicy prostoty. Zawsze przedstawia widzowi, jak to kiedyś ujął Jacek Waltoś, "uformowane wyobrażenie".
Jurga w polu obrazu łączy kształty wywiedzione z rzeczywistości, lecz uproszczone do paru cech strukturalnych danego przedmiotu z elementami geometrycznymi i niemimetycznymi. Przy czym jeżeli powtarzają się w jego pracach jakieś znaki ikoniczne, to za każdym razem są one szalenie zindywidualizowane. Artysta w swoisty sposób kształtuje zarówno podłoże obrazu, jak i świat przedstawiony. Niezależnie od tego, czy zajmuje się ilustracją, nawiązuje do takich wielowiekowych gatunków, jak pejzaż i martwa natura, podejmuje grę z tarotem, czy wreszcie w przewrotny sposób reaguje na współczesne reklamy, nigdy nie rezygnuje z własnego sposobu widzenia i obrazowania. Dlatego wszystkie jego prace cechuje rozpoznawalny, indywidualny styl. Jurga, jak mało kto, pozornie prymitywnie ukazane przedmioty i aluzyjne formy potrafi przeobrażać w znaki i symbole, i budować z nich skomplikowane przekazy o walorach poetyckich i filozoficznych.