Gaz ziemny ekologiczną szansą dla aglomeracji poznańskiej

Ogromnemu postępowi gospodarczemu, technologicznemu i cywilizacyjnemu towarzyszy jednak szereg niekorzystnych zjawisk powodujących degradację środowiska naturalnego. W myśl ustawy Prawo energetyczne należy użytkować energię w sposób racjonalny i oszczędny, spełniając jednocześnie rosnące wymagania dotyczące środowiska naturalnego. Spośród trzech powszechnie używanych paliw pierwotnych, tj. węgla, oleju opałowego i gazu ziemnego - gaz jest źródłem energii relatywnie najbardziej przyjaznym ekologicznie.
Surowe gazy ziemne wydobywane ze złóż są poddawane różnym procesom uzdatniającym, podczas których usuwa się siarkę, rtęć, gazolinę itp. Paliwo to nie zawiera praktycznie siarki (dla porównania oleje opałowe zawierają od 50 do 500 mg S/MJ, natomiast węgiel od 100 do 1500 mg S/MJ). Spalany gaz ziemny emituje półtora do dwukrotnie mniej tlenków azotu w porównaniu z olejem opałowym oraz dwuipółkrotnie mniej niż węgiel. Podobnie emisja do atmosfery powodującego efekt cieplarniany dwutlenku węgla wynosi dla gazu ziemnego tylko 0,2 kg/kWh, a np. dla węgla 0,35 kg/kWh. Przy prawidłowo prowadzonej eksploatacji sieci, właściwej konserwacji urządzeń i sprawnej wentylacji, gaz ziemny jest paliwem w pełni bezpiecznym i wygodnym do stosowania.
Korzyści ze stosowania gazu ziemnego wynikają przede wszystkim z:
- prostej obsługi urządzeń gazowych,
- możliwości uzyskania wysokich temperatur podczas jego spalania,
- łatwości regulacji i automatyzacji procesu spalania,
- wysokiej sprawności energetycznej urządzeń,
- braku stałych odpadów przy jego spalaniu,
- łatwości magazynowania stosunkowo dużych ilości gazu,
- stałości i niezawodności dostaw gazu.
Zalety paliwa gazowego zarówno z punktu widzenia energetycznego, jak i ekologicznego spowodowały, że udział gazu ziemnego w ogólnym zużyciu energii pierwotnej ciągle wzrasta. W związku z tym ważnym zagadnieniem jest przyszły rozwój gazownictwa na terenie aglomeracji poznańskiej, który mógłby przyczynić się do poprawy stanu środowiska naturalnego. Ustawa Prawo energetyczne nakłada na zakłady gazownicze obowiązek realizowania sieci gazowych i doprowadzenie gazu do odbiorcy, natomiast na gminy - obowiązek planowania zaopatrzenia w energię elektryczną, ciepło i paliwa gazowe zgodnie z założeniami polityki energetycznej państwa, miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami zawartymi w „Studium uwarunkowań i kierunków zaopatrzenia przestrzennego gminy”. Wynika stąd, że tylko prawidłowe współdziałanie gmin z zakładami energetycznymi, a więc również z gazownictwem - może pozwolić na harmonijny rozwój infrastruktury energetycznej tych gmin, ograniczając degradację środowiska naturalnego.
Przykładem takiego współdziałania w Poznaniu jest opracowanie w roku 2001 „Projektu założeń do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe dla obszaru miasta Poznania” na podstawie porozumienia pomiędzy zarządem miasta a poszczególnymi zakładami energetycznymi, w tym Zakładem Gazowniczym (Wielkopolski Zakład Gazowniczy w Poznaniu - WZG).
Przy opracowaniu projektu założeń przyjęto następujące priorytety:
- uznanie gospodarki skojarzonej za istotny element polityki miasta pozwalający na obniżenie emisji CO2 i zmniejszenie zużycia energii pierwotnej nieodnawialnej,
- nadanie priorytetu zaopatrzeniu w gaz (przewodowy lub płynny) na obszarach nie objętych zasilaniem w ciepło scentralizowane,

| Kalisz | WZW Zakopane | Kołobrzeg | Będzin | Wieliczka |
 | Katowice | Salon samorządowy | Szczecin | Bytom |
| Jelcz-Laskowice | ZE Toruń | Częstochowa | Niepołomice |
I Suwałki | ZG Poznań | Kopalnia Wieliczka | Stopka | Archiwum |