|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
Pierwsze wyniki były dość mizerne, lecz nie zniechęcało to pomysłodawców
i o ile na samym początku zbierano pięciokrotnie mniej odpadów niż
w porównywalnych miastach unijnych, to w 1995 roku program obejmował
już dwie trzecie mieszkańców. Następnym krokiem było zakupienie
i uruchomienie samej sortowni oraz uruchomienie monitoringu zbiórki.
Na początku 1997 roku urządzenia sortowni przekazano miastu. Skutek
taki, iż obecnie w Katowicach zbiera się około 2 tys. ton surowców
wtórnych w ciągu roku, nadal znacznie mniej niż w miastach zachodnich,
lecz już czterokrotnie więcej niż na początku akcji. Udoskonalono
nadto system rozmieszczania pojemników na odpady oraz trasy ich
przewozu, wdrożono nowy system przewozu odpadów wielkogabarytowych
oraz gruzu po inwestycjach komunalnych i prywatnych, z odpadami
po remontach włącznie. Oczywiście skala tych działań, choć stale
zwiększana, jest jeszcze niewystarczająca, lecz pierwszy skuteczny
krok został już zrobiony.
Wreszcie trzecim przykładem proekologicznych działań katowickiego
samorządu jest historia zagospodarowania i rekultywacji dawnego
wysypiska komunalnego w okolicach ulic Cedrowej i Leopolda. To 14-hektarowe
składowisko zamknięto w połowie 1996 roku dla ochrony mieszkańców
pobliskich osiedli, przystępując natychmiast do jego przyrodniczej
rewitalizacji. Jednak przewidywany jej koszt (ponad 25 mln zł) był
poza zasięgiem ówczesnego budżetu miasta. Ale znaleziono sposób
i na to. Rok później prezydent miasta wydał decyzję o uszczelnieniu
i odgazowaniu terenu składowiska, co otworzyło drogę potencjalnym
inwestorom, obniżając tym samym udział pieniędzy publicznych w kosztach
przedsięwzięcia.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Tak też się stało. Dawnemu wysypisku przywrócono walory terenów
parkowych, a ukoronowaniem pracy było uruchomienie na tym miejscu
wraz z duńską firmą Hedeselskabet Zakładu Pozyskiwania Gazu Wysypiskowego,
przetwarzającego odzyskiwany biogaz na przekazywaną miastu energię.
Emisja dwutlenku węgla, siarki i tlenku azotu została obniżona o
ponad 4 tys. ton, pyłów o 60 ton, a metanu o 2 mln m sześc. rocznie.
Całą inwestycję sfinansowano ze środków Funduszu Miljo Sam, Hedeselskabet,
IO (funduszu inwestycyjnego dla Europy Środkowej i Wschodniej),
rządu Danii oraz samorządu Katowic, z tym że udział miasta w przedsięwzięciu
był dziesięciokrotnie niższy od kosztorysu inwestorskiego sprzed
pięciu lat.
I tak toczy się w Katowicach batalia o czyste środowisko. Samorząd
miasta pragnie, by w ten sposób powstał jednolity, komunalny system
ekologiczny, na który obecnie składa się kompostownia, sortownia
odpadów zakład utylizacji odpadów szpitalnych oraz zakład pozyskiwania
gazu środowiskowego. Do tego dochodzą wszystkie tereny zielone,
rewitalizacja rzeki Rawy i potoku Ślepiotki i wiele innych składników.
Śląsk naprawdę zaczął przepraszać przyrodę za jej wcześniejszą dewastację
i robi to z rozmachem. Kto znał, kto widział dawny Śląsk, polski
odpowiednik niemieckiego zagłębia Ruhry z wszelkimi konsekwencjami,
ten wie, jak gigantyczne jest to przedsięwzięcie. Ale skutki są
już coraz bardziej widoczne i niewiele minie lat, jak i Śląsk, i
jego stolica, czyli Katowice, z powrotem staną się miejscem nie
tylko opłacalnym, ale też całkiem przyjemnym do życia.
|
|
|
|
|
Zielone Katowice
|
|
|
|
|
|
Zarówno samo miasto Katowice, jak i trzymilionowa śląska aglomeracja
od wielu pokoleń kojarzyły się głównie z górnictwem węglowym, hutnictwem,
ciężkim przemysłem i... zdegenerowanym środowiskiem naturalnym. I taka
też była prawda o śląskim molochu.
Dzisiaj jednak przyjezdny turysta czy biznesmen zastanie już w tym miejscu
coś zupełnie innego: z jednej strony bogaty przyrodniczo teren, którego
ponad 40% zajmują lasy i rezerwaty przyrody, nadto liczne parki i skwery,
nieco użytków rolnych, z drugiej zaś obszar o doskonałych warunkach dla
rozwoju nowoczesnego biznesu, instytucji finansowych, o rozbudowanej infrastrukturze
handlowo-usługowej, zapleczu naukowo-
- badawczym i kulturalnym etc. Takie bowiem są wyniki regionalnych przemian
w ostatnim dziesięcioleciu, których celem była całkowita zmiana wizerunku
miasta.
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
Już na początku minionej dekady samorząd Katowic uznał szeroko pojętą
ekologię za jeden z głównych elementów strategicznych swej polityki. Dynamiczny
proces zaplanowano na wiele lat, wyróżniając w nim trzy jakby główne obszary
zainteresowania.
Rozpoczęto od porządków w gospodarce odpadami komunalnymi, bo skala problemu
była ogromna i nie sprowadzała się jedynie do niedostatku pieniędzy w
budżecie miasta. Chodziło też o braki niektórych przepisów prawnych, o
złe nawyki mieszkańców, przedsiębiorców etc. Punktem zwrotnym stało się
uruchomienie w styczniu 1997 r. sortowni do przeróbki selektywnie gromadzonych
surowców wtórnych. Z pomocą funduszów PHARE zakupiono nowoczesną linię
technologiczną, wydatki samego zaś miasta udało się zamknąć w kwocie 1,9
mln zł, o połowę niższej niż planowano. Inwestycja objęła linię do sortowania
papieru, tektury, tworzyw sztucznych oraz urządzeń do oddzielania szkła
i metalu od zanieczyszczeń, oraz sprzęt do rozdrabniania gałęzi dla funkcjonującej
już wcześniej kompostowni.
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
Drugim obiektem samorządowych porządków stała się gospodarka odpadami
domowymi, produkowanymi w olbrzymich ilościach przez każdą rodzinę oraz
rozbudzanie proekologicznej świadomości mieszkańców, zwłaszcza tych z
nieco już starszego pokolenia. Już w 1991 roku radni miejscy podjęli uchwałę
o pilotażowym prowadzeniu selektywnej zbiórki. Wiosną 1992, po szerokiej
akcji propagandowej, program ruszył, obejmując reprezentatywną 18-tysięczną
grupę mieszkańców. Selekcjonowano papier, szkło, puszki i baterie.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
